Helaas mensen, er gebeurt hier niet veel anders dan dat het buiten sneeuwt en dat we op kantoor hard werken. Er is niemand komen logeren, in het weekend hebben we niets anders gedaan dan gehangen op de bank omdat het weer zo slecht was en we moe waren van de week werken. Niet echt een verhaal om op deze website te zetten dus.
Het leek ons daarom wel aardig dat we jullie dan zo nu een dan een verhaaltje vertellen over het gewone leven van de Istanbulers.
Eerste aflevering: heel veel mannetjes aan het werk in Istanbul!!! Klik op onderstaande link!
Er moeten in Istanbul heel veel mensen aan het werk geholpen worden
Turkije kent geen sociaal systeem zoals in Nederland. Met als gevolg dat als je oud, ziek of werkeloos wordt, dan zal je zelf voor een oplossing moeten zorgen. Het is normaal dat je familie dan voor je gaat zorgen. Familiebanden zijn hier dus heel hecht. Het is gewoon dat je je oude vader en/of moeder in huis neemt als ze wat hulp behoevend worden.
Wat de overheid wel doet is zorgen voor heel veel simpele baantjes waar iedereen voor in aanmerking kan komen. En er zijn in Istanbul wel heeeeeel veeeeeel mannen zonder opleiding en zonder "normale" baan. Met deze baantjes verdien je zo veel dat je niet van de honger hoeft om te komen, maar meer is het ook niet.
Enkele voorbeelden van dat soort banen:
Straatveger.
Soms zie je straatvegers lopen met wel heel erg eenvoudige equipement: een half vierkant blik of plastic container met daaraan een stok gelijmd en een zelfgemaakte bezem van wat takken. Iedereen krijgt een eigen straat aangewezen en die dienen ze schoon te houden. Ook al is er aan de overal aanwezige stof en modder natuurlijk weinig te doen, je ziet hier weinig zwerfvuil. Dat wordt keurig bijgehouden. Graffiti is ook geen algemeen straatbeeld.
Vuilophaler.
Gescheiden afval is hier heel gewoon, maar wordt op een bijzondere manier geregeld. Iedereen dumpt zijn afval in grote containers die langs de weg staan. De hele dag door lopen er dan allemaal mannetjes door de straat met een constructie wat lijkt op een zak op wielen Zij struinen elke container af op dat wat zij moeten ophalen. De een haalt karton en papier op, de andere voedselafval, de volgende glas of plastic, een andere blik en ga zo maar door. Nu zijn die containers best hoog en het volgende beeld zie je dan: de man trekt zich omhoog aan de rand van de container, net zo lang tot hij tot zijn middel ter hoogte van de rand is, dan klapt hij voorover om hangend over de rand de vuilnis te doorzoeken op zijn gading. Niets geen handschoenen of anderszins, gewoon met zijn handen. Het behoeft geen betoog dat je zo’n man al van verre ruikt aankomen. Ook zijn hier schillen- en lorrenboeren nog normaal in het straatbeeld.
Beambte.
In Turkije kun je niet even je rekening betalen per giro, bank, laat staan via telebankieren. Je zult naar een loket moeten om stempels te halen en vervolgens naar een ander loket om te betalen om bij het volgende loket een bewijs van die betaling te kunnen afhalen. Dat geldt voor bijna alle rekeningen, gas, elektra etc. Maar ook voor uitbetalingen van overheidsbanen. Er zijn hier dus heel veel loketten! Eens in de zoveel tijd kun je beter het postkantoor mijden want dan staan er zo’n 500 mensen voor je in de rij voor het loket. Trouwens als je post wil posten, moet je er echt mee naar het postkantoor want op straat staan geen brievenbussen. Je moet aan het loket je post laten wegen en betalen voor de porto kosten. We hebben trouwens geen klagen over de bezorging: wij krijgen 2 x per week post en naar Nederland duurt maar 4 à 5 dagen.
Laatst kwamen we op een parkeerterrein met een parkeersysteem. Toen moesten we eerst een muntje kopen bij een man die op een stoeltje naast de automaat zat en met dat muntje kon je een kaartje trekken in die automaat. Waarom simpel doen als het ook moeilijk kan. Weer iemand aan het werk geholpen.
Want er zijn namelijk zoveel mannetjes die aan het werk geholpen moeten worden!!! En als je die vieze baantjes van de overheid niet wilt doen, kun je hier nog altijd "ondernemer" worden. Op de hoek van elke straat staat wel een verkoper: van broodjes, fruit, oorbellen, bloemen of wat dan ook. En als je niets te verkopen hebt, ga je met je weegschaal op straat staan, waar mensen tegen betaling dan zich op kunnen wegen. Inventief zijn ze wel, die Turken!!
Hieronder wat foto's
